اين چه شوريست كه در دور قمر ميبينم            همه آفـــــاق پــر از فتنه و شر ميبينم

دختران را همه در جنگ و جدل با مادر           پسران را همـــه بدخواه پــــدر ميبينم

هيــــچ رحمـــي نه برادر به برادر دارد           هيچ شوقت نه پــــدر را به پسر ميبينم

ابلهان را همه شربت زگلاب و قند است            قوت دانا همه از خــــون جگر ميبينم

اسب تازي شده مجـــــروح به زير پالان           طوق زرين همه بر گردن خـر ميبينم

هر كسي روزه بهــــــي مي طلبد از ايام           علت آن است كه هر روز بتــر ميبينم

پنــــد حافــظ بشنو خواجه برو نيكي كـن           كه من اين پند به از گنج و گهر ميبينم

شب درد است . هوا بس ناجوانمردانه سرد است . زمين شهر از برف و غبار آن كفن پوش است . رخ مهتاب نهان در پشت ابر تيره ي ظلمت . سگ پيري پي يك تكه نان خشك ، زبس پا و زبان اندر پي نان نهان در زير برف ساكت و نامهربان رانده، زپا افتاده يك گوشه . جهان خواهد زبرف از بهر او شايد كفن دوزد . زني ولگرد و هرجايي و تن لرزان، به هر كوي و خياباني زند سرتاكه شايد با تن مرد هوسبازي ، شكم را از عذاب بي غذايي ها رها سازد . يتيمي گوشه ي ديوار وتن خسته ز كار سخت روزانه . به دستش كل مال و پول و ابزارش . به لطف برف دگر حتي يكي هم يك سراغ كوچك از آن جعبه ي واكسش نمگيرد . شنيدم زير لب ميگفت ، جواب خواهر نازم چه گويم من گر امشب آبنباتي را به لبهاي ظريف و مهربان او نچسبانم . نميخواهم دگر اشك مدام مادرم خود را ببينم من . خداوندا همان بهتر به زير برف و يخبدان ،  بميرم من . كمي آنسو كنار خانه اي ويران فقيري دست بر آخرين لبيكها برده . خداوندا گناهم چيست ؟ كدامين خانه را ويران . كدامين سوز در جاني براندم من ؟ منال و مال دنياي كدام انسان به نامردي بخوردم من؟  خداوندا يتيمي را مگر با جور و با عقده زخود راندم ؟ به غير از نام تو يارب كدامين نام را خواندم ؟ خداوندا به شام تيره و تار كدامين مرد خنديدم ؟ كدامين بوسه از لبهاي يار ديگران با حيله و نيرنگ برچيدم؟ گناهم را بگو يارب ؟ گناه طفل بيمارم ؟ گناه همسر زارم؟ گناه مادر پيرم؟ مگر مردم گنه كم كرده اند اي خالق يكتا؟ زنايي نيست ؟ دگر در خانه ي  دارا حرامي  قاطي اموال و مالي نيست ؟ دزدي نيست ؟ ستمكاران همه رفتند؟ ربا خواران همه مردند ؟ فقط من ماندم و اين طفل بيمار و زن غمخوار؟ گناهم زنده ماندن بود ....... نميمانم به روي چشم .........   در اين غوغاي خاموش شبانه كه جگر خواهد نسوزد از عذاب مردم بي نان ......  ببين اي جان ... درون قصــــر زيبايي ... چـــــــراغي تا سحـــــر ميسوخت .

( نوشته مرد عاشق با كمي كمك گيري از يه متن قديمي )

شبـــــي در حال مستي تكيه بر جاي خدا كردم                  در آن يكشب خدايي من عجايب كارها كــــــردم

جهان را روي هـــم كوبيده از نو ساختم گيتي                  ز خاك عالم كهنه  جهـــــاني نو بنــــا كـــــــردم

كشيدم بر زمين از عرش دنيادار ساكـــــن را                   سخن روشن بگويم در حقيقت كودتا كـــــــردم

خدا را بنده ي خود كردم و گشتم خـــــــداي او                 خدايي با تسلط  هم به عرض و هم سما كــردم

ميــــان آب شستم سر به سر برنامه ي پيشين                 هر آن خيري كه اول بود نابود و فنا كــــــــردم

نمودم من بهشت و هم جهنم هر دو را معدوم                  كشيدم   كيش نقد و نسيه بازي را رها كـــردم

نماز و روزه تعطيل كردم كعبـــه را بستـــــــم                  حساب بندگي را از رياكاري جــــدا كـــــــــردم

بجاي جنس موذي آفريدم مـــــردم خـــــوشدل                  قلوب بندگان را مركز مهر و وفــا كـــــــــردم

نكردم پشت سر هم بندگاني لخت و عور ايجاد                 به مشتي بندگان آبرومند اكتفـــــــا كــــــــردم

سري گر داشت بر سر شــوق استعمـــاركوبيدم                 لگد قانون استعمار را من زير   پا كـــــــردم

جهاني ساختم پر عدل و مهر و خالي از تبعيض                تمام بندگان خويش را از خود رضا كــــــردم

بجاي آنكه بخشم خلق را امراض گـــــوناگون                 بالطاف خدايي درد مــــردم را دوا كــــــــردم

نه يك بي آبرويي را هزاران گنــــــج بخشيدم                   نه بر يك آبرومندي دو صد ظلم و جفا كردم

بجاي آنكه مردم را گذارم در غـــــم و محنت                   گره از كارهاي مردم غمديده وا كــــــــــردم

نياوردم به دنيا مردم جنگي و ســـــركش را                   بجاي جنگ عالم را پر از مهر و وفا كــردم

نكردم خلق امريكا و روس و انگلستانــــــرا                   به موجودات عالم صلح و يكرنگي عطا كردم

نگوئيدم به تاريكي بگفتم مست كـــــــز اول                   نكردم خلق را سلطان عجب كاري چه ها كردم

هر آن كو را كه ميدانستم از اول بود نا سَـر                   نكردم خلق عالم را بري از هر بلا كـــــــردم

چه ميدانستم ازاول كه در آخر چه خواهد شد                  نشستم فكر كار انتها را ابتــــــدا كــــــــــردم

سحر چون گشت و از مي ميشدم هوشياردانستم                    كه ديشب در پناه مي جسارت بر خدا كــردم

شدم بار دگر يك بنده بر درگاهش و گفتــــــم                  خداوندا    نفهميدم   غلط كردم    خطا كردم